ΚΛΑΜΑΤΑ

Αν και χαρακτηριζω τον εαυτο μου σαν αφοβο και οτι δεν φοβαμαι φαντασματα και τετοια και κοιταζω να δωσω παντα μια πιο λογικη εξηγηση δεν ντρεπομαι να πω οτι ενιωσα το αιμα μου να παγωνει στις φλεβες μου.Αυτο πΟυ θυμαμαι οτι εκανα ηταν να κανω τον σταυρο μου και να πω “Παναγια μου”.Μαζευτηκαμε κολλητα ο ενας με τον αλλον,ετσι ωστε να εχουμε ορατοτητα σε ολλες τις μεριες και περιμεναμε πως και πως να ξημερωσει.
Το φως και το κλαμα συνεχιζοταν μεχρι που αρχιζε να χαραζει.Γυρισαμε πισω και αποφασισαμε να το πουμε μονο σε εναν αξιωματικο φοβουμενοι οτι θα μας κοροιδευαν.Αυτος μας ειπε να μην το πουμε σε αλλους γιατι θα τρομαζαν και δεν θα ηθελε κανενας να ξαναβγει περιπολο.Σε μερικες μερς το ιδιο ακριβως ετυχε σε μια αλλη ομαδα που ειχε βγει εξω.Την επομενη μερα,κατεβηκαμε για ψωνια στο χωριο και πηγα και βρηκα τον παπα.Με εκαιγε αυτο το πραγμα και ημουν σιγουρος για αυτο που ειχα δει και ειχα ακουσει.Ο παπας,μου ειπε οτι σιγουρα δεν ηταν κατι που το φανταστηκα και μαλιστα μου εδωσε και ενα σταυρουδακι να εχω μαζι μου.Αυτο συνεχιζοταν για πολλα βραδυα,μαθευτηκε και στο χωριο οσπου την μερα των Φωτων σχεδον ολο το χωριο,μαζι με πολλους απο εμας κατσαμε το βραδυ εξω.Και ολοι ειδαν το φως και ακουσαν το κλαμα.Το πρωι ψαξαμε εκει που περιπου βλεπαμε το φως.Υπηρχε ενας τεραστιος πλατανος.Καποιος ειπε να σκαψουνε απο κατω.Αλλος ελεγε οτι ειναι χαμενος κοπος να σκαβουνε μεσα στα χιονια.Τελικα αρχισαν το σκαψιμο.Ενας απ ολλους που εσκαβαν,ξαφνικα σταματησε και εβαλε τις φωνες.Ειχε βρει ανθρωπινα οστα.Με πολυ σκαψιμο και αρκετες ωρες μετα βγηκαν στην επιφανεια τα οστα 40 περιπου ανθρωπων και παιδιων. Ηρθε ιατροδικαστης,αστυνομια κτλ. Αφου τα οστα εταφησαν στο κοιμητηριο του χωριου,μερικες μερες μετα και ενω ειχαν γινει εξετασεις,μαθαμε οτι τα οστα ηταν τουλαχιστον 200 χρονων.Στο χωριο ειπαν οτι μαλλον ηταν θυματα των Τουρκων που ειχαν σφαγιασθει στα χρονια της Τουρκοκρατιας.Ο παπας ελεγε οτι με το φως και το κλαμα τα πνευματα των θυματων ηθελαν να μας καθοδηγησουν ωστε να τα βρουμε και να ταφουν συμφωνα με τον χριστιανικο τροπο.Μερικοι πιο ορθολογιστες και πιο σπουδαγμενοι ελεγαν οτι τα ανθρωπινα οστα περιεχουν φοσφωρο και γι αυτο βλεπαμε εκεινη την λαμψη.Οσο για το κλαμα που ακουγαμε δεν ηταν κλαμα ελεγαν αλλα ο ηχος που κανει ο φοσφωρος οταν βγαινει στην επιφανεια και ερχετε σε επαφη με τον αερα.Περιτο να σας πω οτι απ την μερα της εκταφης και μετα δεν ξανακουσε ουτε ειδε κανενας μας τιποτα.Οσο και να ηθελα να πιστεψω την εκδοχη του φοσφωρου δεν μπορουσα να καταλαβω γιατι εφοσον ηταν ετσι τα πραγματα τοσα και τοσα χρονια κανενας δεν ειχε δει και δεν ειχε ακουσει τιποτα.

ΖΩΑ

Κοντά στο Λονδίνο ο ψυχαναλυτής Καρλ Γκ. Γιούνγκ βίωσε μια σειρά από αλλόκοτα συμβάντα, το καλοκαίρι του 1920.
Ξαπλωμένος λοιπόν στο κρεβάτι ενός μικρού ξενοδοχείου, άκουγε επανειλημμένα κάθε βράδυ ψιθύρους και έντονα τριξίματα από τα έπιπλα που ηπήρχαν στην κρεβατοκάμαρα. Ενίοτε ένιωθε και μια άσχημη μυρωδιά, όμως δεν είχε δώσει σημασία μέχρι την τρίτη μέρα, η οποία:
ήταν ακόμη χειρότερη. Ακούγονταν δυνατοί ήχοι χτυπημάτων και είχα την εντύπωση πως ένα ζώο στο μέγεθος σκύλου έτρεχε πανικόβλητο γύρω στο δωμάτιο. Όπως συνήθως η φασαρία σταμάτησε ξαφνικά με την πρώτη ακτίνα φωτός της ανατολής.
Δυστυχώς όμως, τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν. Οι περίεργοι ήχοι συνεχίζονταν για πολλές βραδιές μέχρι που η κατάσταση το πέμπτο σαββατοκύριακο ήταν τόσο αφόρητη, ώστε ζήτησα να μου δώσουν άλλο δωμάτιο. Να τι είχε συμβεί: ήταν μια όμορφη φεγγαρόλουστη νύχτα, χωρίς καθόλου άνεμο. Στο δωμάτιο ακούγονταν ψίθυροι, τριξίματα και κρότοι. Χτυπήματα από έξω διέτρεχαν τους τοίχους. Είχα την αίσθηση πως κάτι βρισκόταν δίπλα μου και άνοιξα τα μάτια μου. Εκεί στο πλευρό μου πάνω στο μαξιλάρι είδα το κεφάλι μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το δεξί της μάτι με κοιτούσε ορθάνοιχτο. Το αριστερό μισό του προσώπου κάτω από το μάτι έλειπε. Η θέα ήταν τόσο ξαφνική και απρόσμενη, ώστε με μιας σηκώθηκα από το κρεβάτι, άναψα το κερί και πέρασα την υπόλοιπη νύχτα σε μια πολυθρόνα... Ήταν Δεκέμβριος του 1992 και ειχα παρει αποσπαση απ την μοναδα μου για το ΚΕΟΑΧ (Κεντρο Εκπαιδευσης Ορεινου Αγωνα Χιονοδρομων) που βρισκεται στον Ολυμπο.3 φορες την εβδομαδα,4 ατομα την φορα καναμε περιπολο στην περιοχη φτανοντας μεχρι το χωριο Ολυμπιαδα που βρισκετε στις προποδες του Ολυμπου.Διανυκτερευαμε εξω καθε φορα και παντα σε συγκεκριμενο σημειο ωστε να ειναι ευκολος ο εντοπισμος μας σε περιπτωση που τυχαινε κατι απροοπτο μιας και το χιονι ηταν πολυ και το κρυο επισης.Απ τις πρωτες φορες που πηρα μερος σε περιπολο παρατηρουσα το βραδυ μαζι και τα υπολοιπα παιδια που ημασταν μαζι ενα αχνο,πρασινο φως να φοσφωριζει μεσα στην ερημια,στην μεση του πουθενα.Φαινοταν αδυναμο αλλα ηταν καθαρο.Λιγο η νυχτα,λιγο η ερημια,λιγο το χιονι και οι συνθηκες εκει μας φοβιζαν απ το να παμε κοντα να δουμε τι ηταν.Το κουβεντιαζαμε και οταν γυρνουσαμε στην μοναδα και μας ειπαν και αλλο οτι το ειχαν παρατηρησει.Ενα βραδυ βραδυ μερικες μερες πριν τα Χριστουγεννα κι ενω ημασταν εξω,και μολις ειχαμε στησει την σκηνη για να διανυκτερευσουμε ειδαμε παλι το φως.Κατσαμε γυρω απ την φωτια και κουβεντιαζαμε για το τι μπορει να ειναι αυτο.Μερικες ωρες αργοτερα και ενω 2 απ τους 4 που ημασταν ειχαν κοιμηθει,εγω και ενα αλλο παιδι που ειχαμε μεινει και κουβεντιαζαμε ακουσαμε κατι σαν κλαμα,κατι σαν φωνη με παραπονο,κατι σαν αναμικτες φωνες γυναικιες και αντρικες μαζι.Η πρωτη κινηση ηταν να παρουμε τα οπλα μας και να ριξουμε τους φακους μας προς το μερος που υποθεταμε οτι ερχοταν ο ηχος αυτος.Τιποτα ομως.Κανενας δεν ηταν εκει. Ξυπνήσαμε και τους αλλους και αρχισαμε ολοι μαζι να ψαχνουμε παρ ολλο τον φοβο μας.Πιστευαμε οτι ισως καποιος απ τους πολλους εκδρομεις ειχε καποιο ατυχημα και καλουσε σε βοηθεια.Ειχε παει περιπου 4 το πρωι και αφου δεν βρηκαμε τιποτα γυρισαμε πισω στην σκηνη.Μετα απο λιγο παλι τα ιδια.Το φως,το κλαμα.Και ξαφνικα κατι σαν σκια,κατι σαν μαυρος αερας,κατι που οσο το θυμαμαι ανατριχιαζω περασε αναμεσα μας,κανοντας την φλογα της φωτιας μας να σβησει σχεδον.

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ 

Το μικρό κοριτσάκι ήταν 6 χρονών όταν πρωτοείδε το όνειρο. Από τότε ερχόταν στον ύπνο της κάθε 1η
Δεκεμβρίου. Όταν το έβλεπε δεν μπορούσε να το ξεχάσει εύκολα γιατί ήταν πολύ περίεργο και έντονο…… Έβλεπε πως είχε πάει στο χωριό της για Χριστούγεννα. Όπως κάθε χρόνο έκανε πολύ κρύο και είχε τρομερή κακοκαιρία. Έτσι λοιπόν η γιαγιά της ζήτησε να πάει να φέρει ξύλα για την σόμπα για να έχουν ζεστασιά την νύχτα. Το κορίτσι όμως δεν ήθελε να βγεί έξω γιατί φοβόταν μια περίεργη φιγούρα που ξεχώριζε άπο το σκοτάδι της νύχτας διότι ήταν πολύ πιο μαύρη.Τελικά όμως υπάκουσε στην γιαγιά του αφού πρώτα έβαλε τις φωνές..
Έξω είχε καταιγίδα αλλά τα κομένα ξύλα ήταν δίπλα στο σπίτι. Το κορίτσι έσκυψε να πάρει μερικά και μόλις σηκώθηκε είδε ότι μπροστά της στεκόταν ένα μυστηριώδες πλάσμα:είχε σχήμα τυφώνα ήταν πιο μαύρο από την νύχτα και κοιτούσε το μικρό παιδί με τα κατακόκκινα μάτια του. Προκαλούσε δέος, τρόμο, υποταγή αλλά έλκυε το κοριτσάκι να το πλησιάσει…..
Η τελευταία φορά που το κορίτσι είδε το όνειρο ήταν πριν 4 χρόνια με την διαφορά ότι είδε ότι ξέφευγε από το παράξενο πλάσμα και έμπαινε μέσα στο σπίτι της ασφαλής. Πέρασε πολλής καιρός μέχρι που εκμυστηρεύτηκε σ’ενα πολυαγαπημένο της φίλο τι έβλεπε τόσο καιρό δει… Και εκείνος γεμάτος έκπληξη της εξήγησε πως το πλάσμα ήταν ο διάολος!!!
Έκτος απ αυτό το γεγονός η κοπέλα από τότε σταμάτησε να βλέπει το όνειρο συνέβαιναν πολλά μυστήρια πράγματα γύρω της που ακόμα συμβαίνουν και μπαίνει σε πολύπλοκες καταστάσεις που κάνουν την ψυχολογία της να χειροτερεύει….

Η ΓΡΙΑ

Ήταν μια φορά μια γριούλα που έμενε σε ένα σπιτάκι μοναχικό πάνω στο βουνό…. το σπίτι από κάτω είχε υπόγειο… που το υπόγειο είχε έναν νεκρό… ο όποιος πριν πεθάνει ζούσε αυτός στο σπίτι και είχε πει όποιος το πάρει θα τον σκοτώσει… κάνεις δεν έδωσε σημασία σε αυτό που είχε πει γιατί πλέον ήταν νεκρός…. αυτός ήθελε να φύγει από εκεί κάτω κάθε μέρα με τα νύχια του που ήταν πολύ πολύ μεγάλα γρατζουνούσε το ταβάνι…. η γριούλα άκουγε αυτόν τον ήχο και κατέβαινε στο υπόγειο να δει τι είναι… δεν έβλεπε τίποτα…. μια μέρα που γρατζουνούσε τα νύχια του βγήκαν στο πάτωμα (δηλαδή στο ταβάνι από το υπόγειο) και ήταν τεράστια… η γριούλα έτσι όπως περπατούσε παραπάτησε και έπεσε πάνω στα νύχια και της καρφώθηκαν και πέθανε… όταν πήγαν τα εγγόνια της να την δουν … την είδαν νεκρή… δεν ήξεραν όμως από τι… δεν υπήρχαν τα νύχια… αυτός (ο νεκρός που ζούσε στο υπόγειο) ήταν τώρα ελευθερωμένος
και τριγυρνούσε έξω και στοίχειωνε τον κόσμo.

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Την περίοδο του εμφυλίου ένας αντάρτης είχε έρθει στο χωριό να κρυφτεί. Ως γνωστόν, το πιο καλό μέρος

να κρυφτεί κάποιος που δε θέλει να τον δουν είναι το νεκροταφείο.
Στο χωριό μας λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι στο νεκροταφείο που είναι το οστεοφυλάκιο. Αποφάσισε
λοιπόν, να κρυφτεί εκεί μέχρι το πρωί (ήταν βράδυ όταν μπήκε μέσα). Άνοιξε την πόρτα και μπήκε σιγά
σιγά μέσα. Μέσα στο οστεοφυλάκιο υπάρχει ακόμα ένα μικρό τραπεζάκι που ακουμπά στο δυτικό τοίχο.
Εκεί πάνω είδε ένα μωρό τυλιγμένο με ένα άσπρο πανί.
Φοβήθηκε βέβαια, αλλά επειδή πιο πολύ φοβόταν μην αρχίζει το μωρό να κλαίει πήγε αργά κοντά του να δει αν κοιμόταν. Το μωρό όμως ήταν ξύπνιο και τον κοίταζε επίμονα. Παρατήρησε λοιπόν, ότι παρόλο που δεν μπορούσε να είναι παρά μερικών εβδομάδων είχε δοντάκια. Προσπάθησε πάρα ταύτα να ησυχάσει και να κρυφτεί όπως είχε σχεδιάσει.
Εκείνη τη στιγμή το μωρό όμως, άρχισε να κλαίει. Αναγκάστηκε λοιπόν να πάει κοντά να το ηρεμήσει.
Πλησίασε, το πήρε στα χέρια του και πριν προλάβει να το νανουρίσει το μωρό βγάζει μια τσιριχτή φωνή και λέει: << Βλέπεις, έχω και δοντάκια !>> και του ρίχνει μια δαγκωματιά στο χέρι. Αυτός άρχισε να τρέχει κατάχλωμος έξω όπου τον έπιασαν και τον έβαλαν να τους διηγηθεί την ιστορία του. Αργότερα πήγαν εκεί αυτοί που τον έπιασαν να δουν, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Μέχρι το πρωί ο αντάρτης είχε πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία . . .

HALLOWEEN

Πέρσι στον Καναδά στην γιορτή του Halloween, 3 κορίτσια (16-17 χρονών) είχαν πάει σε ενα bar. Ένας τύπος έκανε καμάκι στην μια (Jenny) αλλά αυτές τον έγραφαν. Αργότερα πήγε η κάθε μια σπίτι της. Μια από τις φίλες της Jenny όταν απάντησε σε μια κλήση της Jenny δεν έδωσε σημασία όταν την άκουσε να κλαίει και να παρακαλάει, νομίζοντας οτι έκανε πλάκα,και της το έκλεισε. Την άλλη μέρα η Jenny βρέθηκε νεκρή, είχε κρεμαστεί, ο τύπος είχε πιει και την σκότωσε… Από τότε η φίλη της Jenny κάθε Halloween δέχεται μια κλήση και ακούει την Jenny να κλαίει και να την παρακαλάει για βοήθεια….

Ο ΧΑΜΟΣ

Ήταν μια μέρα ένα κορίτσι που είχε πάει για καφέ με τις φίλες της. Όταν γύρισε στο σπίτι ήταν μόνη. Έβλεπε τηλεόραση και σκέφτηκε οτι βαρέθηκε να είναι μια ζωη βλάκας. Ομως νόμιζε οτι ήταν ομορφη (πράμα που δεν ήταν) και παρ’όλα αυτά δεν την αγαπούσε κανένας. Α κάτι που ξέχασα ήταν μια πλούσια μοναχοκόρη που έμενε σε βίλα. Καθώς η καθαρίστρια σιγίριζε τα πράγματά της που τα αγόραζε από τα πανηγύρια εκείνη πήγε να ξαπλώσει. Ο χάρος ήταν έξω στο μπαλκόνι και ήθελε να την πάρει μαζί του.
Έτσι έκανε την καθαρίστρια να κοιμηθεί και να πάρει την κοπέλα. Λέει ο χάρος: έλα προς την πόρτα. Και αυτή πήγε υπό την επήρεια του στην γκαρνταρόμπα. Μετά ξανα διατάζει να σηκωθεί και σηκώθυκε η καθαριστρια μετα ξαναδιαταζει να ερθει η κοπελα. Στην προσπαθεια της να ερθει ξεκινα η καθαριστρια ξανα. Τελικα οταν την πηρε στα χερια του λεει: Αχ παμε να ζησουμε το αχαλινοτο παθος μας! Και λεει η καθαριστρια: Οχι είμαι μικρη! Την αφηνει και περνει επιτελους την κοπελα που ηθελε. Της λεει οταν την πηρε: Αχ ελα να ζησουμε το αχαλινωτο παθος μας! Και αυτη χαρουμενη αφου την ηθελε καποιος, χάθηκε μαζι του