6 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

Η οικογένεια είχε επανέλθει πλέον στους ρυθμούς της. Ο Γιώργος είχε σταματήσει το σχολείο διότι πλέον ήταν οι καλοκαιρινές διακοπές. Το όλο περιστατικό είχε αποσιωπηθεί και δεν ξανάγινε αναφορά σε αυτό, κυρίως επειδή οι γονείς του φοβόντουσαν μήπως το χωριό τους κατηγορούσε ως σατανιστές και άθεους. Είχαν πετάξει την τηλεόραση και εξαφανίσει οποιοδήποτε στοιχείο. Ώσπου κάτι τελείως απόκρυφο και αινιγματικό ήρθε να τους ταράξει.

Ήταν δυο το μεσημέρι. Είχαν τελειώσει το μεσημεριανό. Ο πατέρας διάβαζε την εφημερίδα του, ενώ ο γιος έβλεπε ένα ντοκιμαντέρ. Τα πουλιά κελαηδούσαν ένα ρυθμικό τραγούδι, σε απόλυτη αρμονία με την γαληνή που επικρατούσε στη φύση. Ώσπου ξαφνικά… μια κραυγή απ την κουζίνα τους έκανε να πεταχτούν όρθιοι. Πήγαν στην κουζίνα. Αυτό που είδαν τους τρόμαξε. Κάτω στο πάτωμα είχαν εμφανιστεί πρόσωπα. Πρόσωπα με αλλόκοτο βλέμμα, συνωστισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε διαρκή κίνηση. Κάτι σαν ασπρόμαυρες ζωγραφιές. Από πάνω τους, η μητέρα του Γιώργου προσπαθούσε επίμονα με ένα σφουγγάρι να τις σβήσει. Είχε ξεπεράσει το αρχικό σοκ, αλλά και πάλι ο τρόμος φαινόταν στο βλέμμα της. Το περίεργο στην ιστορία ήταν ότι όσο πιο πολύ προσπαθούσε να τα σβήσει τόσο πιο πολλά εμφανίζονταν. Το πάτωμα είχε μετατραπεί κάπως σαν πίνακας ζωγραφικής. Ο πατέρας μην ξέροντας τι να πρωτοκάνει, έριξε ένα χαλί στο πάτωμα, βγήκαν όλοι και κλείδωσε γερά την πόρτα. Είπε ότι απαγορευόταν η είσοδος εκεί και ότι αύριο θα ερχόταν ένα συνεργείο καθαρισμού.

Το ίδιο βράδυ κάτι τους στοίχειωσε. Όλοι είδαν τον ίδιο μυστηριώδες εφιάλτη. Είδαν τα ίδια πρόσωπα με αυτά που είδαν στην κουζίνα να τους λένε ότι σύντομα θα έρθει εκδίκηση, και με την συνοδεία ενός σατανικού γέλιου… είπαν ότι η ώρα πλησιάζει… και σηκώθηκαν. Όλοι μυστηριωδώς παρουσίαζαν τα ίδια συμπτώματα. Ιδρώτας και πονοκέφαλος. Κανείς δεν ήξερε πλέον τι να κάνει. Κανείς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει τίποτα απολύτως. Συγκεντρώθηκαν όλοι στην κουζίνα. Ένιωθαν έναν απροσδόκητο και απροσδιόριστο φόβο για κάτι που δεν μπορούσε να ερμηνευτεί, κάτι που δεν ξαναείχαν αντιμετωπίσει. Ήταν πλέον προφανές ότι δεν πρόκειται για σύμπτωση ή ασθένεια. Ήταν κάτι παραπάνω. Υπέρβαινε τα όρια της στενής αντίληψής τους. Μην μπορώντας να πάρουν απόφαση, κάλεσαν τον παπά του χωριού λέγοντας του ότι κάτι απόκοσμο στοίχειωνε το σπίτι τους. Ο παπάς δέχτηκε αλλά με δισταγμό.

Λίγο μετά έφτασε. Είχε φέρει μαζί του ένα λιβανιστήρι και μια εικόνα. Πίστεψε ότι δεν πρόκειται για τίποτα. Σύντομα θα διαψευδόταν. Προχώρησε μέσα στο σπίτι. Τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν. Άναψε το λιβάνι. Η μυρωδιά άρχισε να διαδίδεται στον χώρο.

Τότε έγινε. Οι πολυέλαιοι κουνιόνταν τόσο γρήγορα που διαλύθηκαν. Η βιβλιοθήκη έπεσε μονή της. Τ φώτα τρεμόπαιζαν με μεγάλα κενά σκότους. Ο παπάς είχε αρχίσει να φοβάται. Σήκωσε ψηλά μπροστά του την εικόνα και άρχισε να λέει ευχές. Τότε… άρχισε όλο το σπίτι να σείεται. Σαν ένας μεγάλος σεισμός. Τα φώτα έσβησαν. Το πάτωμα ράγισε και αναδύθηκε ένα κόκκινο φως με απόκοσμα ουρλιαχτά και σατανικά γέλια. Και είπε: «θα επιστρέψω…».

Όλοι είχαν συγκλονιστεί. Κάνεις δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που συνέβαινε. Κάλεσαν την αστυνομία, και οι ίδιοι οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν. Σφράγισαν αμέσως την περιοχή. Σε κανέναν δεν επιτράπηκε να πλησιάσει το σπίτι. Μόνο η οικογένεια. Μετά από μέρες έρευνας, δεν είχαν εντοπίσει τίποτα. Μέχρι που κάποιος είχε την ιδέα να σκάψουν κάτω από το ράγισμα του σαλονιού.

Οι επόμενες μέρες κυριολεκτικά χαράχτηκαν ανεξίτηλα στην μνήμη όλου του χωριού. Η ανασκαφή σταμάτησε. Είχαν ανακαλύψει ένα νεκροταφείο του μεσαίωνα. Είχαν βρει τους σκελετούς τριών ανθρώπων οι οποίοι είχαν ένα ξύλο καρφωμένο στο στήθος τους. Η χρονολόγηση τους τοποθέτησε γύρω στο 1315. Το περίεργο; Κανένας απ τους τρεις δεν είχε κεφάλι….