ΚΛΑΜΑΤΑ

Αν και χαρακτηριζω τον εαυτο μου σαν αφοβο και οτι δεν φοβαμαι φαντασματα και τετοια και κοιταζω να δωσω παντα μια πιο λογικη εξηγηση δεν ντρεπομαι να πω οτι ενιωσα το αιμα μου να παγωνει στις φλεβες μου.Αυτο πΟυ θυμαμαι οτι εκανα ηταν να κανω τον σταυρο μου και να πω “Παναγια μου”.Μαζευτηκαμε κολλητα ο ενας με τον αλλον,ετσι ωστε να εχουμε ορατοτητα σε ολλες τις μεριες και περιμεναμε πως και πως να ξημερωσει.
Το φως και το κλαμα συνεχιζοταν μεχρι που αρχιζε να χαραζει.Γυρισαμε πισω και αποφασισαμε να το πουμε μονο σε εναν αξιωματικο φοβουμενοι οτι θα μας κοροιδευαν.Αυτος μας ειπε να μην το πουμε σε αλλους γιατι θα τρομαζαν και δεν θα ηθελε κανενας να ξαναβγει περιπολο.Σε μερικες μερς το ιδιο ακριβως ετυχε σε μια αλλη ομαδα που ειχε βγει εξω.Την επομενη μερα,κατεβηκαμε για ψωνια στο χωριο και πηγα και βρηκα τον παπα.Με εκαιγε αυτο το πραγμα και ημουν σιγουρος για αυτο που ειχα δει και ειχα ακουσει.Ο παπας,μου ειπε οτι σιγουρα δεν ηταν κατι που το φανταστηκα και μαλιστα μου εδωσε και ενα σταυρουδακι να εχω μαζι μου.Αυτο συνεχιζοταν για πολλα βραδυα,μαθευτηκε και στο χωριο οσπου την μερα των Φωτων σχεδον ολο το χωριο,μαζι με πολλους απο εμας κατσαμε το βραδυ εξω.Και ολοι ειδαν το φως και ακουσαν το κλαμα.Το πρωι ψαξαμε εκει που περιπου βλεπαμε το φως.Υπηρχε ενας τεραστιος πλατανος.Καποιος ειπε να σκαψουνε απο κατω.Αλλος ελεγε οτι ειναι χαμενος κοπος να σκαβουνε μεσα στα χιονια.Τελικα αρχισαν το σκαψιμο.Ενας απ ολλους που εσκαβαν,ξαφνικα σταματησε και εβαλε τις φωνες.Ειχε βρει ανθρωπινα οστα.Με πολυ σκαψιμο και αρκετες ωρες μετα βγηκαν στην επιφανεια τα οστα 40 περιπου ανθρωπων και παιδιων. Ηρθε ιατροδικαστης,αστυνομια κτλ. Αφου τα οστα εταφησαν στο κοιμητηριο του χωριου,μερικες μερες μετα και ενω ειχαν γινει εξετασεις,μαθαμε οτι τα οστα ηταν τουλαχιστον 200 χρονων.Στο χωριο ειπαν οτι μαλλον ηταν θυματα των Τουρκων που ειχαν σφαγιασθει στα χρονια της Τουρκοκρατιας.Ο παπας ελεγε οτι με το φως και το κλαμα τα πνευματα των θυματων ηθελαν να μας καθοδηγησουν ωστε να τα βρουμε και να ταφουν συμφωνα με τον χριστιανικο τροπο.Μερικοι πιο ορθολογιστες και πιο σπουδαγμενοι ελεγαν οτι τα ανθρωπινα οστα περιεχουν φοσφωρο και γι αυτο βλεπαμε εκεινη την λαμψη.Οσο για το κλαμα που ακουγαμε δεν ηταν κλαμα ελεγαν αλλα ο ηχος που κανει ο φοσφωρος οταν βγαινει στην επιφανεια και ερχετε σε επαφη με τον αερα.Περιτο να σας πω οτι απ την μερα της εκταφης και μετα δεν ξανακουσε ουτε ειδε κανενας μας τιποτα.Οσο και να ηθελα να πιστεψω την εκδοχη του φοσφωρου δεν μπορουσα να καταλαβω γιατι εφοσον ηταν ετσι τα πραγματα τοσα και τοσα χρονια κανενας δεν ειχε δει και δεν ειχε ακουσει τιποτα.

ΖΩΑ

Κοντά στο Λονδίνο ο ψυχαναλυτής Καρλ Γκ. Γιούνγκ βίωσε μια σειρά από αλλόκοτα συμβάντα, το καλοκαίρι του 1920.
Ξαπλωμένος λοιπόν στο κρεβάτι ενός μικρού ξενοδοχείου, άκουγε επανειλημμένα κάθε βράδυ ψιθύρους και έντονα τριξίματα από τα έπιπλα που ηπήρχαν στην κρεβατοκάμαρα. Ενίοτε ένιωθε και μια άσχημη μυρωδιά, όμως δεν είχε δώσει σημασία μέχρι την τρίτη μέρα, η οποία:
ήταν ακόμη χειρότερη. Ακούγονταν δυνατοί ήχοι χτυπημάτων και είχα την εντύπωση πως ένα ζώο στο μέγεθος σκύλου έτρεχε πανικόβλητο γύρω στο δωμάτιο. Όπως συνήθως η φασαρία σταμάτησε ξαφνικά με την πρώτη ακτίνα φωτός της ανατολής.
Δυστυχώς όμως, τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν. Οι περίεργοι ήχοι συνεχίζονταν για πολλές βραδιές μέχρι που η κατάσταση το πέμπτο σαββατοκύριακο ήταν τόσο αφόρητη, ώστε ζήτησα να μου δώσουν άλλο δωμάτιο. Να τι είχε συμβεί: ήταν μια όμορφη φεγγαρόλουστη νύχτα, χωρίς καθόλου άνεμο. Στο δωμάτιο ακούγονταν ψίθυροι, τριξίματα και κρότοι. Χτυπήματα από έξω διέτρεχαν τους τοίχους. Είχα την αίσθηση πως κάτι βρισκόταν δίπλα μου και άνοιξα τα μάτια μου. Εκεί στο πλευρό μου πάνω στο μαξιλάρι είδα το κεφάλι μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το δεξί της μάτι με κοιτούσε ορθάνοιχτο. Το αριστερό μισό του προσώπου κάτω από το μάτι έλειπε. Η θέα ήταν τόσο ξαφνική και απρόσμενη, ώστε με μιας σηκώθηκα από το κρεβάτι, άναψα το κερί και πέρασα την υπόλοιπη νύχτα σε μια πολυθρόνα... Ήταν Δεκέμβριος του 1992 και ειχα παρει αποσπαση απ την μοναδα μου για το ΚΕΟΑΧ (Κεντρο Εκπαιδευσης Ορεινου Αγωνα Χιονοδρομων) που βρισκεται στον Ολυμπο.3 φορες την εβδομαδα,4 ατομα την φορα καναμε περιπολο στην περιοχη φτανοντας μεχρι το χωριο Ολυμπιαδα που βρισκετε στις προποδες του Ολυμπου.Διανυκτερευαμε εξω καθε φορα και παντα σε συγκεκριμενο σημειο ωστε να ειναι ευκολος ο εντοπισμος μας σε περιπτωση που τυχαινε κατι απροοπτο μιας και το χιονι ηταν πολυ και το κρυο επισης.Απ τις πρωτες φορες που πηρα μερος σε περιπολο παρατηρουσα το βραδυ μαζι και τα υπολοιπα παιδια που ημασταν μαζι ενα αχνο,πρασινο φως να φοσφωριζει μεσα στην ερημια,στην μεση του πουθενα.Φαινοταν αδυναμο αλλα ηταν καθαρο.Λιγο η νυχτα,λιγο η ερημια,λιγο το χιονι και οι συνθηκες εκει μας φοβιζαν απ το να παμε κοντα να δουμε τι ηταν.Το κουβεντιαζαμε και οταν γυρνουσαμε στην μοναδα και μας ειπαν και αλλο οτι το ειχαν παρατηρησει.Ενα βραδυ βραδυ μερικες μερες πριν τα Χριστουγεννα κι ενω ημασταν εξω,και μολις ειχαμε στησει την σκηνη για να διανυκτερευσουμε ειδαμε παλι το φως.Κατσαμε γυρω απ την φωτια και κουβεντιαζαμε για το τι μπορει να ειναι αυτο.Μερικες ωρες αργοτερα και ενω 2 απ τους 4 που ημασταν ειχαν κοιμηθει,εγω και ενα αλλο παιδι που ειχαμε μεινει και κουβεντιαζαμε ακουσαμε κατι σαν κλαμα,κατι σαν φωνη με παραπονο,κατι σαν αναμικτες φωνες γυναικιες και αντρικες μαζι.Η πρωτη κινηση ηταν να παρουμε τα οπλα μας και να ριξουμε τους φακους μας προς το μερος που υποθεταμε οτι ερχοταν ο ηχος αυτος.Τιποτα ομως.Κανενας δεν ηταν εκει. Ξυπνήσαμε και τους αλλους και αρχισαμε ολοι μαζι να ψαχνουμε παρ ολλο τον φοβο μας.Πιστευαμε οτι ισως καποιος απ τους πολλους εκδρομεις ειχε καποιο ατυχημα και καλουσε σε βοηθεια.Ειχε παει περιπου 4 το πρωι και αφου δεν βρηκαμε τιποτα γυρισαμε πισω στην σκηνη.Μετα απο λιγο παλι τα ιδια.Το φως,το κλαμα.Και ξαφνικα κατι σαν σκια,κατι σαν μαυρος αερας,κατι που οσο το θυμαμαι ανατριχιαζω περασε αναμεσα μας,κανοντας την φλογα της φωτιας μας να σβησει σχεδον.

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ 

Το μικρό κοριτσάκι ήταν 6 χρονών όταν πρωτοείδε το όνειρο. Από τότε ερχόταν στον ύπνο της κάθε 1η
Δεκεμβρίου. Όταν το έβλεπε δεν μπορούσε να το ξεχάσει εύκολα γιατί ήταν πολύ περίεργο και έντονο…… Έβλεπε πως είχε πάει στο χωριό της για Χριστούγεννα. Όπως κάθε χρόνο έκανε πολύ κρύο και είχε τρομερή κακοκαιρία. Έτσι λοιπόν η γιαγιά της ζήτησε να πάει να φέρει ξύλα για την σόμπα για να έχουν ζεστασιά την νύχτα. Το κορίτσι όμως δεν ήθελε να βγεί έξω γιατί φοβόταν μια περίεργη φιγούρα που ξεχώριζε άπο το σκοτάδι της νύχτας διότι ήταν πολύ πιο μαύρη.Τελικά όμως υπάκουσε στην γιαγιά του αφού πρώτα έβαλε τις φωνές..
Έξω είχε καταιγίδα αλλά τα κομένα ξύλα ήταν δίπλα στο σπίτι. Το κορίτσι έσκυψε να πάρει μερικά και μόλις σηκώθηκε είδε ότι μπροστά της στεκόταν ένα μυστηριώδες πλάσμα:είχε σχήμα τυφώνα ήταν πιο μαύρο από την νύχτα και κοιτούσε το μικρό παιδί με τα κατακόκκινα μάτια του. Προκαλούσε δέος, τρόμο, υποταγή αλλά έλκυε το κοριτσάκι να το πλησιάσει…..
Η τελευταία φορά που το κορίτσι είδε το όνειρο ήταν πριν 4 χρόνια με την διαφορά ότι είδε ότι ξέφευγε από το παράξενο πλάσμα και έμπαινε μέσα στο σπίτι της ασφαλής. Πέρασε πολλής καιρός μέχρι που εκμυστηρεύτηκε σ’ενα πολυαγαπημένο της φίλο τι έβλεπε τόσο καιρό δει… Και εκείνος γεμάτος έκπληξη της εξήγησε πως το πλάσμα ήταν ο διάολος!!!
Έκτος απ αυτό το γεγονός η κοπέλα από τότε σταμάτησε να βλέπει το όνειρο συνέβαιναν πολλά μυστήρια πράγματα γύρω της που ακόμα συμβαίνουν και μπαίνει σε πολύπλοκες καταστάσεις που κάνουν την ψυχολογία της να χειροτερεύει….

Η ΓΡΙΑ

Ήταν μια φορά μια γριούλα που έμενε σε ένα σπιτάκι μοναχικό πάνω στο βουνό…. το σπίτι από κάτω είχε υπόγειο… που το υπόγειο είχε έναν νεκρό… ο όποιος πριν πεθάνει ζούσε αυτός στο σπίτι και είχε πει όποιος το πάρει θα τον σκοτώσει… κάνεις δεν έδωσε σημασία σε αυτό που είχε πει γιατί πλέον ήταν νεκρός…. αυτός ήθελε να φύγει από εκεί κάτω κάθε μέρα με τα νύχια του που ήταν πολύ πολύ μεγάλα γρατζουνούσε το ταβάνι…. η γριούλα άκουγε αυτόν τον ήχο και κατέβαινε στο υπόγειο να δει τι είναι… δεν έβλεπε τίποτα…. μια μέρα που γρατζουνούσε τα νύχια του βγήκαν στο πάτωμα (δηλαδή στο ταβάνι από το υπόγειο) και ήταν τεράστια… η γριούλα έτσι όπως περπατούσε παραπάτησε και έπεσε πάνω στα νύχια και της καρφώθηκαν και πέθανε… όταν πήγαν τα εγγόνια της να την δουν … την είδαν νεκρή… δεν ήξεραν όμως από τι… δεν υπήρχαν τα νύχια… αυτός (ο νεκρός που ζούσε στο υπόγειο) ήταν τώρα ελευθερωμένος
και τριγυρνούσε έξω και στοίχειωνε τον κόσμo.

ΑΝΤΑΡΤΗΣ

Την περίοδο του εμφυλίου ένας αντάρτης είχε έρθει στο χωριό να κρυφτεί. Ως γνωστόν, το πιο καλό μέρος

να κρυφτεί κάποιος που δε θέλει να τον δουν είναι το νεκροταφείο.
Στο χωριό μας λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό σπιτάκι στο νεκροταφείο που είναι το οστεοφυλάκιο. Αποφάσισε
λοιπόν, να κρυφτεί εκεί μέχρι το πρωί (ήταν βράδυ όταν μπήκε μέσα). Άνοιξε την πόρτα και μπήκε σιγά
σιγά μέσα. Μέσα στο οστεοφυλάκιο υπάρχει ακόμα ένα μικρό τραπεζάκι που ακουμπά στο δυτικό τοίχο.
Εκεί πάνω είδε ένα μωρό τυλιγμένο με ένα άσπρο πανί.
Φοβήθηκε βέβαια, αλλά επειδή πιο πολύ φοβόταν μην αρχίζει το μωρό να κλαίει πήγε αργά κοντά του να δει αν κοιμόταν. Το μωρό όμως ήταν ξύπνιο και τον κοίταζε επίμονα. Παρατήρησε λοιπόν, ότι παρόλο που δεν μπορούσε να είναι παρά μερικών εβδομάδων είχε δοντάκια. Προσπάθησε πάρα ταύτα να ησυχάσει και να κρυφτεί όπως είχε σχεδιάσει.
Εκείνη τη στιγμή το μωρό όμως, άρχισε να κλαίει. Αναγκάστηκε λοιπόν να πάει κοντά να το ηρεμήσει.
Πλησίασε, το πήρε στα χέρια του και πριν προλάβει να το νανουρίσει το μωρό βγάζει μια τσιριχτή φωνή και λέει: << Βλέπεις, έχω και δοντάκια !>> και του ρίχνει μια δαγκωματιά στο χέρι. Αυτός άρχισε να τρέχει κατάχλωμος έξω όπου τον έπιασαν και τον έβαλαν να τους διηγηθεί την ιστορία του. Αργότερα πήγαν εκεί αυτοί που τον έπιασαν να δουν, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Μέχρι το πρωί ο αντάρτης είχε πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία . . .

HALLOWEEN

Πέρσι στον Καναδά στην γιορτή του Halloween, 3 κορίτσια (16-17 χρονών) είχαν πάει σε ενα bar. Ένας τύπος έκανε καμάκι στην μια (Jenny) αλλά αυτές τον έγραφαν. Αργότερα πήγε η κάθε μια σπίτι της. Μια από τις φίλες της Jenny όταν απάντησε σε μια κλήση της Jenny δεν έδωσε σημασία όταν την άκουσε να κλαίει και να παρακαλάει, νομίζοντας οτι έκανε πλάκα,και της το έκλεισε. Την άλλη μέρα η Jenny βρέθηκε νεκρή, είχε κρεμαστεί, ο τύπος είχε πιει και την σκότωσε… Από τότε η φίλη της Jenny κάθε Halloween δέχεται μια κλήση και ακούει την Jenny να κλαίει και να την παρακαλάει για βοήθεια….

Ο ΧΑΜΟΣ

Ήταν μια μέρα ένα κορίτσι που είχε πάει για καφέ με τις φίλες της. Όταν γύρισε στο σπίτι ήταν μόνη. Έβλεπε τηλεόραση και σκέφτηκε οτι βαρέθηκε να είναι μια ζωη βλάκας. Ομως νόμιζε οτι ήταν ομορφη (πράμα που δεν ήταν) και παρ’όλα αυτά δεν την αγαπούσε κανένας. Α κάτι που ξέχασα ήταν μια πλούσια μοναχοκόρη που έμενε σε βίλα. Καθώς η καθαρίστρια σιγίριζε τα πράγματά της που τα αγόραζε από τα πανηγύρια εκείνη πήγε να ξαπλώσει. Ο χάρος ήταν έξω στο μπαλκόνι και ήθελε να την πάρει μαζί του.
Έτσι έκανε την καθαρίστρια να κοιμηθεί και να πάρει την κοπέλα. Λέει ο χάρος: έλα προς την πόρτα. Και αυτή πήγε υπό την επήρεια του στην γκαρνταρόμπα. Μετά ξανα διατάζει να σηκωθεί και σηκώθυκε η καθαριστρια μετα ξαναδιαταζει να ερθει η κοπελα. Στην προσπαθεια της να ερθει ξεκινα η καθαριστρια ξανα. Τελικα οταν την πηρε στα χερια του λεει: Αχ παμε να ζησουμε το αχαλινοτο παθος μας! Και λεει η καθαριστρια: Οχι είμαι μικρη! Την αφηνει και περνει επιτελους την κοπελα που ηθελε. Της λεει οταν την πηρε: Αχ ελα να ζησουμε το αχαλινωτο παθος μας! Και αυτη χαρουμενη αφου την ηθελε καποιος, χάθηκε μαζι του

H KAΘΡΙΝ ΝΑΙΤ

Η Κάθριν Νάιτ μια Αυστραλέζα, εργαζόμενη σε σφαγείο, καταδικάστηκε τον Οκτώβριο του 2001 για το φόνο του συζύγου της, Τσαρλς Τόμας Ράις. Γιατί όμως καταφθάνει δεύτερη στη λίστα με τις πιο σατανικές γυναίκες του κόσμου, όταν άλλες σκότωναν και βασάνιζαν εκατοντάδες ανθρώπους; Δεν ήταν η πρώτη φορά που συμπεριφερόταν βίαια. Παλιότερα είχε σπάσει τα δόντια του πρώην συζύγου της και είχε κόψει το λαιμό του κουταβιού ενός άλλου συντρόφου της.
Στις 29 Φεβρουαρίου η Νάιτ μαχαιρώνει πάνω από 37 φορές τον άντρα της, σε όλο του το σώμα. Δεν ήταν τυχαίο ή εν βρασμώ ψυχής, αφού ο Πράις είχε δεχτεί αλλεπάλληλες απειλές στο παρελθόν. Όταν αυτός ξεψύχησε,α αφού οι περισσότερες πληγές ήταν τόσο βαθιές, που είχαν «τρυπήσει» τα ζωτικά του όργανα, η Νάιτ του έβγαλε την πέτσα, την πέρασε σε ένα γάντζο και την κρέμασε πάνω στην πόρτα του σαλονιού. Μετά τον αποκεφάλισε, έβαλε το κεφάλι του σε μια κατσαρόλα μαζί με λίπος από τα οπίσθια του και μερικά λαχανικά. Είχε σκοπό να ταϊσει τα ίδια τα παιδιά της με το κρέας του πατέρα τους. Ευτυχώς η αστυνομία την συνέλαβε πριν γυρίσουν τα παιδιά από το σχολείο.

Ο CARL PANZRAM

 Ένας από τους πιο παραγωγικούς δολοφόνους της Αμερικής. Παραβατικός από πολύ νεαρή ηλικία, ληστής και εμπρηστής, κατέληξε σε έναν σαδιστή φονιά, βιαστή παιδιών και ενηλίκων ανδρών. Παρέμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος, με ένα άσβεστο μίσος για όλους και όλα. Ο απόλυτος μισάνθρωπος, ένα άτομο με πλήρη επίγνωση του τι έκανε και του γιατί το έκανε. Αν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ψυχή, ο Carl Panzram ήταν σίγουρα ένας από αυτούς.
Από μικρό παιδί θυμόταν ότι θύμωνε πολύ εύκολα. Αφού καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή σκότωσε κάποιον στη φυλακή,απείλησε ότι θα σκοτώσει όποιον προσπαθήσει να ανατρέψει την δικαστική απόφαση. Στην αυτοβιογραφία του, «Το Ημερολόγιο ενός δολοφόνου», υιοθέτησε έναν καθημερινό τόνο για να ομολογήσει τις 21 δολοφονίες και το βιασμό 1,000 αγοριών, προσθέτοντας, «Για όλα αυτά, δεν λυπάμαι καθόλου». Χαρακτηριστικά αφού βίασε και σκότωσε ένα αγόρι, ο Πάνζραμ έγραψε : «Τα μυαλά του έβγαιναν από τα αυτιά του όταν τον άφησα. Δε λυπήθηκα καθόλου. Η συνείδησή μου είναι καθαρή. Κοιμάμαι ήσυχος και έχω γλυκά όνειρα».

Ο ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ

 Ο πρώην φοιτητής δασοπονίας αρνήθηκε πως ήταν "O Εξολοθρευτής", ο πλέον παραγωγικός δολοφόνος της Ουκρανίας. Παραδέχτηκε, εντούτοις, 8 φόνους. Στην κατοχή του βρέθηκαν ένα περίστροφο που ταίριαζε με αυτό που είχε χρησιμοποιηθεί σε πάνω από 40 φόνους, καθώς και κοσμήματα που ανήκαν σε θύματά του. Προτιμούσε οικογένειες που ζούσαν σε απομονωμένες περιοχές. Πυροβολούσε τα μέλη τους εξ επαφής, πυρπολούσε τα σπίτια τους και σκότωνε οποιονδήποτε τύχαινε να περάσει από εκεί. Σε μια τρίμηνη "περιοδεία" του κοντά στα Πολωνικά σύνορα, αφάνισε πάνω από 40 ανθρώπους, σε ένα μόνο χωριό, αλλά παρέμενε ασύλληπτος, παρά την τεράστια κινητοποίηση αστυνομίας και στρατού. Γιατί το έκανε~ Γιατί έτσι του έλεγαν οι "φωνές στο κεφάλι" του!

Η ΑΙΛΙΝ ΓΟΥΟΡΝΟΣ

H Αϊλίν Γουόρνος ήταν ενας χαρακτηριστικός τυπος Αμερικάνας χωριατοπούλας που διοχέτευσε την ορμή της σε περίεργα και βαλτώδη μονοπάτια εξαιτίας της προβληματικής και ατροφικής της σκέψης. Εγκαταλελειμμένη από τη μητέρα της, η Αϊλίν μεγάλωσε με τον παππού και την γιαγιά της. Ο πατέρας της, τον οποίο δεν συνάντησε ποτέ, κρεμάστηκε μόνος του σε μία φυλακή του Κάνσας όπου εξέτινε ποινή, επειδή είχε βιάσει ένα επτάχρονο κορίτσι. Η ίδια ισχυριζόταν ότι ο παππούς της την παρενοχλούσε σεξουαλικά και την είχε βιάσει σε ηλικία 13 χρονών.Λίγο αργότερα εγκατέλειψε το σπίτι της και έγινε πόρνη. Η διαφοροποίησή της από άλλους δολοφόνους είναι πως, ενώ οι γυναίκες σκοτώνουν συνήθως με δηλητήριο και κυρίως μέλη του περιβάλλοντός τους, εκείνη σκότωνε αγνώστους χρησιμοποιώντας όπλο.
Συνολικά δολοφόνησε επτά άνδρες βέβαια η ίδια παραδέχτηκε την διάπραξη «μόνο» έξι εγκλημάτων.
Η Γουόρνος ήταν αμφισεξουαλική και είχε δεσμό με μια κοπέλα, την Τίρια. Μέσα στο μυαλό της Αϊλίν είχε καρφωθεί η ιδέα ότι για να κρατήσει κοντά της την αγαπημένη της έπρεπε να βρίσκει χρήματα. Κάθε φορά που σκότωνε κάποιον (τα θύματά της είχαν πάντα αρκετά χρήματα) γύριζε στο σπίτι χαρούμενη, διότι μπορούσε να δώσει στην Τίρια ό,τι επιθυμούσε.
Τη συνέλαβαν σε ένα μπαρ στο Πόρτ Όραντζ την Φλόριντα τον Ιανουάριο του 1991, με την κατηγορία της οπλοφορίας.
Η Αιλίν στην διάρκεια που ήταν στην φυλακή και λιγο πριν εκτελεστεί αρχιζε να παρουσιάζει συμπτωματα τρέλας.Καποιες φορές αρνιότανε να δεχτει το συσσίτιο καποιες αλλες φώναζε λέγοντας οτι εκανε τους φόνους και οτι δεν αισθάνεται τύψεις ενώ καποιες αλλες φορές φώναζε πως δεν το έκανε.Αρχισε κυριολεκτικά να παρουσιάζει συμπτωματα σχιζοφρένειας και οι υπευθυνοι της φυλακής δεν μπορούσαν να επιοινωνήσουν μαζί της... εκτελέστηκε στις 9 Οκτωβρίου του 2002 στη Φλόριντα.

Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΑΓΟΡΙΩΝ

Καταγόμενος από το Πακιστάν, ο Τζαβέντ Ίκμπαλ, προσπαθούσε να προσελκύσει νεαρά αγόρια ανοίγοντας καταστήματα βίντεο, σχολές, ενυδρεία και γυμναστήρια. Συνελήφθη πολλές φορές με την κατηγορία του σοδομισμού, αλλά τα χρήματα του πατέρα του πάντα τον γλίτωναν. Τελικά ο Κυνηγός ομολόγησε ότι σκότωσε 100 αγόρια μέσα σε μόλις 5 μήνες και ό,τι προτιμούσε να τα φαρμακώνει, να τα βιάζει, να τα στραγγαλίζει και να τα τεμαχίζει. Στη συνέχεια, είτε θα έβαζε τα πτώματα τους σε μια δεξαμενή με οξύ κοντά στο σπίτι του ή θα τα παρατούσε στον υπόνομο. Πριν καταδικαστεί σε θάνατο δήλωσε: «Δεν ντρέπομαι για τις πράξεις μου… Δεν μετανιώνω… Σκότωσα 100 παιδιά... Μου κόστισε 120 ρούπιες (3 ευρώ) για να εξαφανίσω το κάθε πτώμα».

Η ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΡΝΕ

 Ο Μισέλ Φουρνιρέ γνωρίστηκε με τη σύζυγό του όταν αυτή πραγματοποιούσε εθελοντική εργασία στις φυλακές.

Σύμφωνα με την γράμματα που έστελναν μεταξύ τους και τα οποία ερευνήθηκαν από τις αρχές, οι δυο τους έκαναν μια συμφωνία όσο ακόμα αυτός βρισκόταν στη φυλακή.
Υποσχέθηκε πως θα δολοφονούσε τον πρώτο της σύζυγο αν εκείνη τον βοηθούσε να απαγάγει νεαρά κορίτσια.
Τις περισσότερες φορές εντόπιζε το θύμα ενώ οδηγούσε. Αμέσως σταματούσε το αυτοκίνητο και ρωτούσε οδηγίες πείθοντας τελικά τα κορίτσια να επιβιβαστούν στο αυτοκίνητό του.
Η παρουσία της συζύγου του στο αυτοκίνητο στόχευε στην παραπλάνηση του θύματος το οποίο ένιωθε μεγαλύτερη ασφάλεια.
Η Μονίκ Ολιβιέ παραδώθηκε στις γαλλικές αρχές το 2005 και καταδικάστηκε αφού παραδέχτηκε πως την περίοδο 1992 - 1997 είχε δελεάσει και παραπλανήσει πολλές κοπέλες να έρθουν στο σπίτι της.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, η 59χρονη γυναίκα οδηγούσε τα κορίτσια σπίτι της αν και γνώριζε ότι ο σύζυγός της θα τα σκότωνε.

Ο δράκος των Αρδεννών

  

Πρόκειται για τον χειρότερο κατά συρροήν δολοφόνο στα χρονικά της Γαλλίας. Ο ίδιος έχει ομολογήσει τις επτά αυτές δολοφονίες, όμως οι έρευνες συνεχίζονται καθώς υπάρχουν υποψίες πως ο αριθμός των θυμάτων ενδέχεται να είναι μεγαλύτερος,κατηγορείται για τη δολοφονία επτά γυναικών και εφήβων στη Γαλλία και το Βέλγιο κατά την περίοδο 1987-2001.
Η 59χρονη σύζυγός του, Μονίκ Ολιβιέ, κατηγορείται επίσης για δολοφονίες, απαγωγή και συνέργεια σε δολοφονίες.

Ο ΚΛΟΟΥΝ

John Wayne Gacy - Αριθμός νεκρών : 33

Επίσης γνωστός με το όνομα «Φονίας Κλόουν» εξαιτίας του γεγονότος πως έκανε τον κλόουν εθελοντικά σε διάφορα πάρτυ που διοργανώνονταν στην γειτονία του. Μάλιστα το όνομα του ως κλόουν ήταν «Πόγκο ο κλόουν». Ο Gacy καταδικάστηκε για τον βιασμό και την δολοφονία περίπου 33 ανδρών κατα τη διάρκεια της δράσης του από το 1972 μέχρι το 1978 , τους περισσότερους εξ αυτών είχε θαμμένους στο ίδιο του το σπίτι. Ο Gacy κατάφερε να εκπλήξει τους πάντες όταν τα εγκλήματα του βγήκαν στην επιφάνεια , μιας και μέχρι τότε είχε καταφέρει να γίνει ένας εξαιρετικά δημοφιλής πολιτικός στην περιοχή του. Τελικά εκτελέστηκε με ‘ένεση’ το 1994 και λέγεται πως οι τελευταίες του λέξεις ήταν «Kiss my ass!».

ΔΥΟ ΑΝΔΡΕΣ

Δυο άνδρες. Γιος αλκοολικού αυτόχειρα και πόρνης ο πρώτος, τραυμάτισε μικρός το μάτι του με ένα μαχαίρι και, καθώς η μητέρα του δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον, το έχασε. Συχνά τον έστελνε σχολείο ντυμένο με κοριτσίστικα ρούχα. Άρχισε την εγκληματική του σταδιοδρομία καρφώνοντας ένα μαχαίρι στην πλάτη της και στη συνέχεια ασέλγησε στο πτώμα της. Έμεινε δέκα χρόνια σε ψυχιατρείο. Μετά την αποφυλάκισή του επιδόθηκε σε ένα όργιο φόνων.
Το άλλο μισό του ζευγαριού ήταν ακόμα πιο διαταραγμένο. Ένας πνευματικά ανισόρροπος τύπος που του άρεσε να φοράει γυναικεία ρούχα και να τρώει ανθρώπινο κρέας. Ο μόνος λόγος που ο σύντροφός του δεν συμμετείχε στα “γεύματα”, ήταν το γεγονός ότι δεν του άρεσε η σάλτσα barbeque που χρησιμοποιούσε ο φίλος του!
Το “αταίριαστο ζευγάρι” διακρίθηκε για φόνους ανθρώπων που έκαναν ωτοστόπ. Συχνά απλά τους χτυπούσαν με το αυτοκίνητο, όταν δεν είχαν ιδιαίτερη όρεξη να τους σκοτώσουν με βασανιστήρια. Τα προβλήματα άρχισαν όταν ο πρώτος άρχισε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με την επτάχρονη ανιψιά του δεύτερου.
Ομολόγησαν πάνω από 500 φόνους, αλλά οι ειδικοί αμφισβήτησαν αυτό το νούμερο και το κατέβασαν στο πιο λογικό 200. Ο πρώτος εκτελέστηκε το 2001 ενώ ο δεύτερος πέθανε από κίρρωση του ήπατος ενώ ήταν καταδικασμένος έξι φορές ισόβια. Henry Lee Lucas και Ottis Toole.

ΑΙΜΑΤΟΒΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΧΤΙΤΣΕ

2. Η Ελισάβετ Μπάθορι κοντέσα του 16ου αιώνα(7 Αυγούστου 1560 - 21 Αυγούστου 1614),Η μεγαλύτερη δολοφόνος γυναικών στην ιστορία της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας.
Είναι άγνωστο το πότε ξεκίνησε η Ελισάβετ να σκοτώνει γυναίκες.Θα πρέπει να έγινε ανάμεσα στο 1585 και 1610.Στο ιδιόκτητο κάστρο της προσλάμβανε κορίτσια αγροτικών οικογενειών για υπηρέτριες και προσέλκυε νεαρές γυναίκες της χαμηλής αριστοκρατίας με το πρόσχημα μαθημάτων συμπεριφοράς. Τα θύματα της, από 36 ως 200, υποβάλλονταν σε βασανιστήρια όπως κάψιμο, δάγκωμα, ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων και στέρηση τροφής.Υπάρχουν κάποιοι θρύλοι των οποίων η αλήθεια δεν μπορεί να αποδειχθεί. Τέτοιοι θρύλοι είναι:
· Η επινόηση μιας μηχανής βασανιστηρίων από το σύζυγό της, με ασημένιες τσιμπίδες σαν νύχια, που δένονταν σε μαστίγιο και μπορούσαν να σχίσουν τη σάρκα των θυμάτων.
· Η συνεργασία της με σατανιστές.
· Το ότι λουζόταν στο αίμα των θυμάτων της και το έπινε, για να γίνει ομορφότερη.
Παρόλα αυτά με τα πλούτη και τη επιρροή της, η Μπάθορι κατάφερε να κερδίσει αυτό που τον 16ο αιώνα αποκαλούσαν αριστοκρατική σύλληψη στο σπίτι: δηλαδή φυλακίστηκε στο ίδιο της το κάστρο.

ΤΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

Δύο αδελφές, ιδιοκτήτριες οίκου ανοχής στο Μεξικό, στρατολογούσαν “εργαζόμενα κορίτσια”, τα έριχναν στα ναρκωτικά και τα ανάγκαζαν να ικανοποιούν όλες τις εξευτελιστικές και νοσηρές επιθυμίες των διεστραμμένων πελατών τους. Αν τα κορίτσια αρρώσταιναν ή ασχήμαιναν από την κακομεταχείριση και τους αλλεπάλληλους βιασμούς, τα σκότωναν. Μια μέρα η αστυνομία συνέλαβε μια πόρνη με την υποψία ότι απήγαγε νεαρά κορίτσια από την περιοχή. Αυτή ήταν που κατέδωσε τις αδελφές. Όταν οι αστυνομικοί έψαξαν το πορνείο, ανακάλυψαν τα απομεινάρια 11 ανδρών, 80 γυναικών και αρκετών εμβρύων. Οι αδελφές δεν καταδικάστηκαν σε θάνατο, ούτε καν σε ισόβια, παρά μόνο σε 40 χρόνια φυλάκιση.

ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Αυτή είναι αληθινή ιστορία που έγινε πριν αρκετά χρόνια. Μία γυναίκα ήταν μόνη στο σπίτι γιατί ο άντρας της είχε φύγει το απόγευμα για δουλειές. Γύρω στα μεσάνυχτα και αφού είχε κλείσει την τηλεόραση για να πάει για ύπνο άκουσε κλάματα μωρού στην εξώπορτα της.

Παραξενεύτηκε και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία. Μόλις τους είπε τι συνέβαινε, εκείνοι της είπαν «ό,τι και αν συμβεί ΜΗΝ ανοίξεις την πόρτα.» αυτή τους είπε πως φοβάται μήπως ο σκύλος της οικογένειας δαγκώσει το μωρό, αλλά οι αστυνομικοί της απάντησαν: «κυρία φύγετε μακριά από την πόρτα και κρυφτείτε στο πιο ασφαλές δωμάτιο. Στέλνουμε ήδη δύο περιπολικά για να σας βοηθήσουν. Μην ανοίξετε σε κανέναν.»

Οι αστυνομικοί έφτασαν μετά από 10 λεπτά αλλά δεν βρήκαν κανέναν ούτε και το μωρό. Όταν η γυναίκα τους άνοιξε τελικά, της είπαν ότι ψάχνουν έναν μανιακό δολοφόνο, που βάζει μία κασέτα με ένα μωρό που κλαίει για να του ανοίξουν την πόρτα. Όλα του τα θύματα είναι γυναίκες μόνες στο σπίτι, τις οποίες βιάζει και έπειτα σκοτώνει. Δεν έχει συλληφθεί από τότε…

ΤΟ ΚΡΥΦΤΟ

Ένα νεαρό ζευγάρι πήρε την απόφαση να παντρευτεί μόλις τελειώσουν το σχολείο  Ο πατέρας της νύφης ήταν αρκετά ευκατάστατος και μπορούσε να τους κάνει έναν μεγάλο γάμο. Τελικά παντρεύτηκαν και ο γάμος ήταν πολύ ωραίος. Μετά είχαν μια δεξίωση σε ένα παλιό σπίτι και όλοι είχαν πιει παραπάνω.
Όταν τελικά έμειναν γυρω στα 20 άτομα αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό. Έτσι λοιπόν άρχισε ο ένας να μετράει και οι υπόλοιποι κρύφτηκαν. Σε μισή ώρα βρέθηκαν όλοι εκτός απο τη νύφη. Για ώρες την έψαχναν ανησυχώντας οτι κάτι της συνέβη  Εβδομάδες αργότερα αφού είχαν κολλήσει αναφορές για την εξαφάνισή της εγκατέλειψαν τις προσπάθειες. Τρία χρόνια αργότερα μια ηλικιωμένη υπηρέτρια καθώς καθάριζε στο παλιό σπίτι ανέβηκε στη σοφίτα. Εκεί είδε ένα μπαούλο και το άνοιξε απο περιέργεια. Αυτό που είδε την έκανε να ουρλιάζει όσο μπορούσε, και στη συνέχεια κάλεσε την αστυνομία. Τελικά το βράδυ που παίζανε κρυφτό η νύφη αποφάσισε να κρυφτεί μέσα στο μπαούλο. Όταν μπήκε φαίνεται οτι το καπάκι έπεσε και την κτύπησε στο κεφάλι αφήνοντάς την αναίσθητη. Θα πέθανε απο ασφυξία στη συνέχεια. Το πτώμα είχε σαπίσει, όμως φαινόταν οτι το στόμα είχε μορφή ουρλιαχτού.!!

Το Κορίτσι Με Τα Μαύρα Μαλλιά

Το Κορίτσι Με Τα Μαύρα Μαλλιά

Κάποτε η  Τάνια, ένα κορίτσι 5 ετών, ζούσε με την μαμά της και τον μπαμπά της σε μια απομακρυσμένη πόλη. Οι γονείς της κανόνισαν να πάνε ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη για 2 μέρες. Θα ήθελαν να πάρουν την Τάνια αλλά ήταν πολύ μικρή για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Οπότε την άφησαν στο σπίτι, με την γειτόνισσά τους την Έλενα. Η Έλενα ήταν γύρω στα 20, και σπούδαζε γιατρός.

Έφυγαν λοιπόν οι γονείς, και άφησαν την Έλενα μαζί με την Τάνια. Γύρω στις 10, η Τάνια έπρεπε να κοιμηθεί, ήταν ήδη αργά, και έλεγε πως πονούσε η κοιλιά της. Η Έλενα την καθησύχασε και την έβαλε για ύπνο, και κατέβηκε στο σαλόνι για να διαβάσει επιτέλους τα μαθήματα για το πανεπιστήμιο. Ξάφνου, ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Η Έλενα τρόμαξε γιατί ήταν μόνη της και δεν ήθελε να έχει ευθύνη για την  μικρή Τάνια.

Πήγε λοιπόν να δει ποιός χτυπούσε την πόρτα. Η πόρτα είχε ένα μικρό παράθυρο, και πριν το ανοίξει, ρώτησε:

- Ποιός είναι παρακαλώ;

- Ναι.

- Ορίστε; Ποιός είναι;

- Ναι.

- Τί ναι; Ποιός είναι;

Η Έλενα άνοιξε το παραθυράκι για να δει ποιος ήταν. Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι, με μαύρα ολόισια μαλλιά, που έπεφταν στο πρόσωπό της. Φορούσε και ένα κατάλευκο φόρεμα.

Και πριν καταλάβει κάτι, η Έλενα απομακρύνθηκε από την πόρτα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου το κορίτσι είχε φύγει, τουλάχιστον αυτό νόμιζε η Έλενα.

Αργότερα άκουσε μια δυνατή κραυγή, και ανέβηκε τρέχοντας πάνω παρότι φοβόταν πολύ. Στο τέλος του διαδρόμου βλέπει την Τάνια με σκισμένη κοιλιά και ένα σημείωμα με αίμα να γράφει: «Εσύ δεν την φρόντισες, το έκανα εγώ! Η Ανώνυμη».

Το επόμενο πρωί οι γονείς γύρισαν, και είδαν το πτώμα, ή μάλλον τα πτώματα, γιατί η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε για ακόμη μία φορά…

Robert The Doll

Robert The Doll

Το όνομα της κούκλας είναι «Robert the doll» και είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο. Φημολογείται πως… είναι δαιμονισμένη! Ένα φαινόμενο που απασχολεί πολλούς επισκέπτες του μουσείου Martello στο ιστορικό Custom House, στο Key West της Φλόριντας. Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν τι συμβαίνει με την συγκεκριμένη κούκλα μα κάνεις μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να δώσει κάποια απάντηση. Η κούκλα ανήκει στον Ελληνικής καταγωγής ζωγράφο Robert Eugene Otto, ο οποίος απέκτησε την κούκλα το 1906 όταν ήταν 6 χρόνων. Του τη χάρισε η νταντά του που κατάγονταν από τις Μπαχάμες και εξασκούσε μαύρη μαγεία.

Η κούκλα είναι φτιαγμένη από άχυρο και ο Robert δεν την αποχωρίστηκε μέχρι και το τέλος της ζωής του. Συμπεριφερόταν στην κούκλα λες και ήταν άνθρωπος. Την έντυσε με τα δικά του ρούχα και της έδωσε το όνομά του. Τον είχαν ακούσει να ρωτάει πράγματα στην κούκλα και μετά να απαντάει ο ίδιος με εντελώς διαφορετική φωνή και μάλιστα σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα.

Λίγους μήνες μετά την άφιξη της κούκλας στο σπίτι του Robert Eugene, άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Αντικείμενα να εξαφανίζονται και να επανεμφανίζονται σπασμένα. Όταν ρωτούσαν τον Robert Eugene για τις ζημιές που γίνονταν, απαντούσε πως «Ο Robert The Doll το έκανε». Γείτονες έλεγαν πως έβλεπαν τον Robert The Doll στα παράθυρα του σπιτιού, τη νύχτα. Τις νυχτερινές ώρες οι υπηρέτες ξυπνούσαν από έναν περίεργο ήχο και άκουγαν βαριά βήματα πάνω στη στέγη. Ένα περίεργο βουητό και τραγούδι ακουγόταν κατά καιρούς από το φυτώριο και ύστερα υπήρχε μια αλλόκοτη μεταφυσική δραστηριότητα. Επιτραπέζιες λάμπες γύριζαν ανάποδα, έπιπλα άλλαζαν θέση από μόνα τους μπροστά στα μάτια του προσωπικού αλλά και των γονιών του Ρόμπερτ.

Όταν οι γονείς του Ρόμπερτ πέθαναν εκείνος παντρεύτηκε την Άνν Πάρκερ, μια κοσμική κυρία και μετακόμισε στο δικό της σπίτι. Η κούκλα τοποθετήθηκε στη σοφίτα της καινούριας οικίας αλλά την έβλεπαν συχνά να κάθεται στο κεφαλόσκαλο και να παρακολουθεί τον Ρόμπερτ να εκτινάσσεται από τις σκάλες της σοφίτας. Η σύζυγος του Ρόμπερτ άκουσε κάποτε την κούκλα να τραγουδάει με φωνή παιδιού νηπιακής ηλικίας. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα η γυναίκα του πέθανε και το 1974 απεβίωσε και ο ίδιος. Ερευνητές μεταφυσικών δραστηριοτήτων δηλώνουν ότι η φοβερή κούκλα συνέχιζε τη δραστηριότητά της και μετά το θάνατο του Ρόμπερτ. Κάποιοι ακούν τον ήχο του τραγουδιού της, ενώ λένε ότι τρομάζει τα παιδιά με τρομακτικές γκριμάτσες.

Μετά την απώλεια του ζεύγους το σπίτι πωλήθηκε σε μια οικογένεια που είχε ένα δεκάχρονο κοριτσάκι. Το παιδί βρήκε στη σοφίτα την κούκλα και έτσι έγινε η νέα ιδιοκτήτρια του Robert The Doll. Όμως η κούκλα αντιπαθούσε το κοριτσάκι και έτσι ποδοπάτησε και ακρωτηρίασε τις άλλες κούκλες του κοριτσιού. Λένε πως το 10χρονο κοριτσάκι ξυπνούσε κι έβρισκε την κούκλα να κάθεται στο πρόσωπό του, επειδή ήθελε να το πνίξει. Η οικογένεια μετακόμισε αμέσως και το σπίτι μετατράπηκε σε σπίτι με ιστορική αξία του καλλιτέχνη, ενώ η κούκλα δωρίθηκε στο μουσείο Martello.

Και στο μουσείο τα προβλήματα δεν άργησαν να ξεκινήσουν αφού η κούκλα σκαρφάλωνε στον τοίχο όπως οι αράχνες, από εκεί έβριζε και καταριόταν το τρομοκρατημένο προσωπικό. Τελικά την έπιασαν και την τοποθέτησαν σε μια πλαστική θήκη όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Ωστόσο την κατηγορούν ακόμη για πολλά περίεργα γεγονότα μέσα και έξω από το μουσείο. Είναι ακόμη ντυμένη με τη στολή του ναύτη που της έφτιαξε ο Ρόμπερτ από τα δικά του ρούχα και κρατάει ένα μικρό αρκουδάκι.

Αυτή η κούκλα ήταν αφορμή για όλες τις ταινίες τρόμου που γυρίστηκαν μέχρι σήμερα αλλά και τα βιβλία τρόμου που έχουν γραφτεί. Ο Robert The Doll καταχωρήθηκε ως «στοιχειωμένη κούκλα» από την Παραψυχολογική Εταιρία των ΗΠΑ. Υπάρχει η φήμη πως ο Robert The Doll καταριέται αυτούς που τον φωτογραφίζουν, εκτός εάν πάρουν ευγενικά την άδειά του. Χιλιάδες γράμματα έχουν σταλεί στο μουσείο και ζητούν από τον Robert The Doll, να τους συγχωρέσει και να πάρει πίσω την κατάρα του.

Ο ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΟΣ  ΑΝΤΡΑΣ

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινό γεγονός και μου συνέβη πριν περίπου 3 χρόνια, όταν ήμουν φοιτήτρια στην Ηγουμενίτσα. Βρισκόμουν στο πρώτο έτος της φοίτησης μου και όπως είναι εύλογο ζούσα μόνη μου, για πρώτη φορά, πολύ μακριά από τους γονείς μου και την ασφάλεια του σπιτιού μου. Μόλις που είχα αποκτήσει κάποιους φίλους και μαζευόμασταν και αράζαμε σπίτι μου μιας και ήταν 2άρι και το πιο μεγάλο που διέθετε κάποιος από τη παρέα.

Ένα βράδυ λοιπόν, όπως όλα τα άλλα μαζευτήκαμε με τα παιδιά, καθίσαμε, φάγαμε, παίζαμε «πες βρες» και χασκογελούσαμε, μέχρι που πήγε περίπου 3 και φύγανε. Ήμουν τόσο εξαντλημένη που με το που έκλεισε και ο τελευταίος την πόρτα έπεσα ξερή για ύπνο, αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά (φώτα, μπαλκονόπορτα, ξεκλείδωτη πόρτα, τηλεόραση κλπ…). Κάποια στιγμή, βλέπω στον ύπνο μου ότι ξύπνησα και σηκώθηκα λέει μηχανικά και κλείδωσα τη πόρτα, μετά έσβησα τα φώτα, και έκλεισα την τηλεόραση. Και καθώς πήγαινα να κλείσω και την μπαλκονόπορτα, βλέπω στη βεράντα, έναν άντρα καθιστό, ελαφρώς χαμογελαστό με μαύρα ρούχα και μαύρο καπέλο να κοιτάει προς τα μέσα. Πηγαίνοντας να σηκωθεί εγώ βιαστικά έκλεισα την μπαλκονόπορτα και έτρεξα στο κρεβάτι μου. Το τρομακτικό της ιστορίας είναι πως δεν ήταν όνειρο. Όταν ξύπνησα (κανονικά αυτή τη φορά κάπου στις 5) είδα πως όλα τα φώτα ήταν κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη, η τηλεόραση κλειστή και όσο για τη μπαλκονόπορτα, το χερούλι που κλειδώνει ήταν χαλασμένο και την βρήκα μισάνοιχτη. Στο χέρι μου φορούσα ένα κομποσκοίνι που μου είχε κάνει δώρο η κολλητή μου, διαβασμένο σε μοναστήρι όπως μου είχε πει. Το πρωί λοιπόν το βρήκα στο χέρι μου πάνω αλλά ξεχειλωμένο, σαν κάποιος να προσπαθούσε να μου το βγάλει.

Μετά από μια βδομάδα, συνομιλώντας με μια κοπέλα από τη σχολή η οποία πιστεύει ακράδαντα σε αυτά τα μεταφυσικά και τα περίεργα μου είπε πως ο πνευματικός της, της είχε πει πως πολλές φορές ο διάβολος εμφανίζεται ως ένας καλοντυμένος άντρας μαυροφορεμένος, συχνά όμορφος και προσπαθεί να σε δελεάσει με αυτό τον τρόπο για να πάρει τη ψυχή σου και πως μάλλον, το κομποσκοίνι το βρήκα σε αυτή τη κατάσταση γιατί ήταν το μόνο που τον εμπόδιζε από το να κάνει αυτό που ήθελε και πως γι αυτό ξύπνησα καλά και υγιής. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι συνέβη, και γιατί, ούτε είμαι σίγουρη αν πιστεύω σε αυτά… Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι, το σίγουρο όμως είναι ότι συνέβη πραγματικά και είναι αληθινό γεγονός πέρα για πέρα.

ΤΟ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ

Γεια σας ονομαζομαι Γιωργος και θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας μια περιπετεια οπου εζησα εγω και η παρεα μου.Ολα αρχισαν οταν ειχα παει διακοπες στο εξοχικο ενος φιλου μου,διπλα στο σπιτι αυτο υπηρχε ενα παρα πολυ παλιο σπιτι που ηταν ετοιμο να καταρευσει και ολοι ελεγαν πως ειχε πεθανει εκει μεσα ενα παιδι του οποιου ο πατερας ειχε σκοτωθει στον Β' παγκοσμιο πολεμο.Η μανα του παιδιου εβλεπε συνεχως τον πεθαμενο πατερα να τρυγηρναει μεσα στο σπιτι.Ετσι μια μερα τρελαθηκε και αυτο την οδηγησε στο παραληρημα και αποκεφαλισε το ιδιο της το παιδι.Οταν ακουσαμε την ιστορια αποφασισαμε να ερευνησουμε το μερος ετσι πηγαμε στο εγκαταλελημενο και ετοιμοροπο σπιτι  πολυ αργα το βραδυ.Τοτε μπαινοτας στο σπιτι δεν παρατηρησαμε κατι αν και προσπαθουσαμε να επικηνονοισουμε με τα πνευματα του σπιτιου.Αφου δεν βρηκαμε τιποτα αποφασισαμε να φυγουμε,την ωρα ομως που φευγαμε ειδαμε ενα μικρο παιδι να κατεβαινει τις σκαλες χωρις κεφαλι.Τρεξαμε και φυγαμε απο το σπιτι και την επομενη μερα μαθαμε οτι ολη η ταρατσα ειχεκαταρευσει.Απο εκεινη τη στιγμη δεν ξαναπατησαμε το ποδι μας σε τετοια σπιτια 

Το πλοίο Ourang Medan

Τον Φεβρουάριο του 1948, πολλά πλοία κοντά στην Ινδονησία άκουσαν στους ασυρμάτους τα σήματα κινδύνου που εξέπεμπε το ολλανδικό φορτηγό πλοίο Ourang Medan. Το ανατριχιαστικό μήνυμα έλεγε «όλοι οι αξιωματικοί, περιλαμβανομένου του καπετάνιου, είναι νεκροί στη γέφυρα. Πιθανώς όλο το πλήρωμα νεκρό». Το μήνυμα ακολουθούσε ένας κώδικας Μορς που δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφηθεί. Κατέληγε, δε, σε άλλη μία λέξη: «πεθαίνω».

Τα σωστικά συνεργεία που έφτασαν στο πλοίο βρήκαν όλο το πλήρωμα και τους αξιωματικούς του Ourang Medan νεκρούς, με τα μάτια ανοιχτά, τα πρόσωπα στραμμένα προς τον ήλιο, τα χέρια απλωμένα προς τα έξω και τον τρόμο σχηματισμένο στην έκφραση του προσώπου τους.

Ακόμα και ο σκύλος του πλοίου βρέθηκε νεκρός. Το αρχικό σενάριο ήταν να ρυμουλκήσουν το πλοίο πίσω στο λιμάνι, αλλά πριν προλάβουν να ξεκινήσουν, καπνός άρχισε να βγαίνει από το κήτος του πλοίου. Οι διασώστες έφυγαν από το Ourang Medan, λίγο πριν το πλοίο εκραγεί και βυθιστεί. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι ακριβώς συνέβη επάνω στο Ourang Medan.

H Felicia Felix-Mentor έγινε ζόμπι

Η Felicia Felix-Mentor πέθανε στην Αϊτή το 1907, από μια ξαφνική και καλπάζουσα ασθένεια την οποία η τοπική παράδοση θέλει να μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Το 1936, μια γυναίκα (γυμνή ή με κουρελιασμένα ρούχα, αναλόγως ποια από τις δύο εκδοχές της ιστορίας θα πιστέψουμε) βρέθηκε να τριγυρνά στους δρόμους της Αϊτής, κατευθυνόμενη προς μια φάρμα η οποία ισχυριζόταν πως ανήκε στον πατέρα της. Οι ιδιοκτήτες αναγνώρισαν την γυναίκα, ως την Felicia Felix-Mentor, που χρόνια θεωρούταν νεκρή, ταυτοποίηση την οποία επιβεβαίωσε και ο σύζυγός της.

Λόγω της κατάστασής της, που φαινόταν ανησυχητική, η Felicia εισήχθη σε νοσοκομείο. Ένας από τους γιατρούς που την εξέτασε, περιέγραψε ότι «ανά τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούσε σε ανεξήγητα γέλια, ενώ μιλούσε για τον εαυτό της εναλλάξ στο πρώτο και το τρίτο πρόσωπο, χωρίς συγκεκριμένο διαχωρισμό. Είχε χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου, και δεν εκδήλωνε κανέναν ενδιαφέρον για τον υλικό κόσμο γύρω της».

                                               Τα ίχνη του διαβόλου

          Τη νύχτα της 9ης Φεβρουαρίου του 1855 στο Devon της Βρετανίας, μετά από ασθενή χιονόπτωση, μια σειρά από ίχνη που έμοιαζαν με οπλές, πλάτους περίπου 4 εκατοστών και με απόσταση 20 εκατοστών μεταξύ τους, εμφανίστηκαν στο χιόνι.

Το παράξενο ήταν ότι τα ίχνη διένυαν μια απόσταση 160 χιλιομέτρων, και για το μεγαλύτερο μέρος της πορείας τους κινούνταν μόνο σε ευθεία: Σπίτια, ποτάμια, θημωνιές με άχυρα και άλλα εμπόδια έμοιαζαν να έχουν «περαστεί» από πάνω, και τα ίχνη εμφανίζονταν ακόμα και στις χιονισμένες στέγες των σπιτιών και σε ψηλούς τοίχους που βρίσκονταν στην πορεία τους.

Μυστηριωδώς, τα ίχνη έμοιαζαν σε σημεία να οδηγούν σε, αλλά και να εξέρχονται από, σωλήνες νερού και αποχετεύσεων διαμέτρου μικρότερης των 10 εκατοστών. Πρόσφατα, τη νύχτα της 12ης Μαρτίου του 2009, ίχνη που έμοιαζαν πολύ με εκείνα του 1855, βρέθηκαν ξανά στο Devon.

                               Ο James Worson τρέχει στο δάσος

 Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1873 ο James Worson έβαλε στοίχημα με δυο φίλους του, τον Hammerson Burns και τον Barham Wise, ότι θα μπορούσε να τρέξει σε συγκεκριμένο χρόνο τα 32 χιλιόμετρα από το Leamington στο Coventry. Οι δύο φίλοι ακολουθούσαν ακριβώς πίσω του, με μια ιππήλατη άμαξα: Δεν τον έχασαν ποτέ από το οπτικό τους πεδίο, ενώ σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, ο Worson γυρνούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα και τους μιλούσε.

Σε κάποια στιγμή, και ενώ έτρεχε στη μέση του δρόμου, φάνηκε να σκοντάφτει και να πέφτει προς τα μπροστά. Η κραυγή του εκείνη την στιγμή ήταν «ό,τι τρομακτικότερο είχαν ακούσει ποτέ» σύμφωνα με τη μετέπειτα περιγραφή του Wise.

Αντί, όμως, να πέσει στο έδαφος, όπως φαινόταν ότι θα συνέβαινε, ο Worson απλώς εξαφανίστηκε, πριν προλάβει να ακουμπήσει στο έδαφος. Τα αποτυπώματα των παπουτσιών του στο χωμάτινο μονοπάτι, τα οποία οι δύο φίλοι φωτογράφησαν, ακολουθούσαν μια κανονική πορεία, μέχρι το σημείο που φαινόταν ότι ο δρομέας σκόνταψε.

Μετά από εκεί, δεν υπήρχε τίποτα. Οι ντόπιοι ερεύνησαν την περιοχή, αναζητώντας τον James, και σύμφωνα με τις περιγραφές τα κυνηγόσκυλα που χρησιμοποιήθηκαν στις έρευνες έδειχναν μια μυστήρια αλλά πεισματική άρνηση να πλησιάσουν το σημείο στο οποίο εκείνος εξαφανίστηκε. Κανείς δεν τον ξαναείδε ποτέ.

                            Η Γέφυρα Overtoun                                      Η τοξωτή γέφυρα Overtoun κτίστηκε το 1859, κοντά στο Milton της επαρχίας Dumbarton στη Σκωτία. Είναι γνωστή στην περιοχή ως η μυστηριώδης γέφυρα από την οποία ένας ανεξήγητα μεγάλος αριθμός σκυλιών έχει πηδήξει ξαφνικά στο κενό, πέφτοντας από ύψος 15 μέτρων.

Τα πρώτα περιστατικά καταγράφηκαν την δεκαετία του ’50, ενώ το ακόμη πιο ανατριχιαστικό είναι ότι τα ελάχιστα σκυλιά που δεν σκοτώθηκαν από την πτώση, επέστρεψαν στο σημείο απ’ όπου έπεσαν την πρώτη φορά και ξαναπήδηξαν. Σχεδόν όλα τα σκυλιά, μάλιστα, πήδηξαν από το ίδιο ακριβώς σημείο, και από την ίδια πλευρά της γέφυρας.

Το 1994, ένας κάτοικος της περιοχής έριξε τον νεογέννητο γιο του από την γέφυρα, ισχυριζόμενος πως ήταν ο Αντίχριστος, και εν συνεχεία ο ίδιος αυτοκτόνησε πέφτοντας από εκεί. Κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ότι η γέφυρα είναι στοιχειωμένη.