ΖΩΑ
Κοντά στο Λονδίνο ο ψυχαναλυτής Καρλ Γκ. Γιούνγκ βίωσε μια σειρά από αλλόκοτα συμβάντα, το καλοκαίρι του 1920.
Ξαπλωμένος λοιπόν στο κρεβάτι ενός μικρού ξενοδοχείου, άκουγε επανειλημμένα κάθε βράδυ ψιθύρους και έντονα τριξίματα από τα έπιπλα που ηπήρχαν στην κρεβατοκάμαρα. Ενίοτε ένιωθε και μια άσχημη μυρωδιά, όμως δεν είχε δώσει σημασία μέχρι την τρίτη μέρα, η οποία:
ήταν ακόμη χειρότερη. Ακούγονταν δυνατοί ήχοι χτυπημάτων και είχα την εντύπωση πως ένα ζώο στο μέγεθος σκύλου έτρεχε πανικόβλητο γύρω στο δωμάτιο. Όπως συνήθως η φασαρία σταμάτησε ξαφνικά με την πρώτη ακτίνα φωτός της ανατολής.
Δυστυχώς όμως, τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν. Οι περίεργοι ήχοι συνεχίζονταν για πολλές βραδιές μέχρι που η κατάσταση το πέμπτο σαββατοκύριακο ήταν τόσο αφόρητη, ώστε ζήτησα να μου δώσουν άλλο δωμάτιο. Να τι είχε συμβεί: ήταν μια όμορφη φεγγαρόλουστη νύχτα, χωρίς καθόλου άνεμο. Στο δωμάτιο ακούγονταν ψίθυροι, τριξίματα και κρότοι. Χτυπήματα από έξω διέτρεχαν τους τοίχους. Είχα την αίσθηση πως κάτι βρισκόταν δίπλα μου και άνοιξα τα μάτια μου. Εκεί στο πλευρό μου πάνω στο μαξιλάρι είδα το κεφάλι μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το δεξί της μάτι με κοιτούσε ορθάνοιχτο. Το αριστερό μισό του προσώπου κάτω από το μάτι έλειπε. Η θέα ήταν τόσο ξαφνική και απρόσμενη, ώστε με μιας σηκώθηκα από το κρεβάτι, άναψα το κερί και πέρασα την υπόλοιπη νύχτα σε μια πολυθρόνα... Ήταν Δεκέμβριος του 1992 και ειχα παρει αποσπαση απ την μοναδα μου για το ΚΕΟΑΧ (Κεντρο Εκπαιδευσης Ορεινου Αγωνα Χιονοδρομων) που βρισκεται στον Ολυμπο.3 φορες την εβδομαδα,4 ατομα την φορα καναμε περιπολο στην περιοχη φτανοντας μεχρι το χωριο Ολυμπιαδα που βρισκετε στις προποδες του Ολυμπου.Διανυκτερευαμε εξω καθε φορα και παντα σε συγκεκριμενο σημειο ωστε να ειναι ευκολος ο εντοπισμος μας σε περιπτωση που τυχαινε κατι απροοπτο μιας και το χιονι ηταν πολυ και το κρυο επισης.Απ τις πρωτες φορες που πηρα μερος σε περιπολο παρατηρουσα το βραδυ μαζι και τα υπολοιπα παιδια που ημασταν μαζι ενα αχνο,πρασινο φως να φοσφωριζει μεσα στην ερημια,στην μεση του πουθενα.Φαινοταν αδυναμο αλλα ηταν καθαρο.Λιγο η νυχτα,λιγο η ερημια,λιγο το χιονι και οι συνθηκες εκει μας φοβιζαν απ το να παμε κοντα να δουμε τι ηταν.Το κουβεντιαζαμε και οταν γυρνουσαμε στην μοναδα και μας ειπαν και αλλο οτι το ειχαν παρατηρησει.Ενα βραδυ βραδυ μερικες μερες πριν τα Χριστουγεννα κι ενω ημασταν εξω,και μολις ειχαμε στησει την σκηνη για να διανυκτερευσουμε ειδαμε παλι το φως.Κατσαμε γυρω απ την φωτια και κουβεντιαζαμε για το τι μπορει να ειναι αυτο.Μερικες ωρες αργοτερα και ενω 2 απ τους 4 που ημασταν ειχαν κοιμηθει,εγω και ενα αλλο παιδι που ειχαμε μεινει και κουβεντιαζαμε ακουσαμε κατι σαν κλαμα,κατι σαν φωνη με παραπονο,κατι σαν αναμικτες φωνες γυναικιες και αντρικες μαζι.Η πρωτη κινηση ηταν να παρουμε τα οπλα μας και να ριξουμε τους φακους μας προς το μερος που υποθεταμε οτι ερχοταν ο ηχος αυτος.Τιποτα ομως.Κανενας δεν ηταν εκει. Ξυπνήσαμε και τους αλλους και αρχισαμε ολοι μαζι να ψαχνουμε παρ ολλο τον φοβο μας.Πιστευαμε οτι ισως καποιος απ τους πολλους εκδρομεις ειχε καποιο ατυχημα και καλουσε σε βοηθεια.Ειχε παει περιπου 4 το πρωι και αφου δεν βρηκαμε τιποτα γυρισαμε πισω στην σκηνη.Μετα απο λιγο παλι τα ιδια.Το φως,το κλαμα.Και ξαφνικα κατι σαν σκια,κατι σαν μαυρος αερας,κατι που οσο το θυμαμαι ανατριχιαζω περασε αναμεσα μας,κανοντας την φλογα της φωτιας μας να σβησει σχεδον.
Ξαπλωμένος λοιπόν στο κρεβάτι ενός μικρού ξενοδοχείου, άκουγε επανειλημμένα κάθε βράδυ ψιθύρους και έντονα τριξίματα από τα έπιπλα που ηπήρχαν στην κρεβατοκάμαρα. Ενίοτε ένιωθε και μια άσχημη μυρωδιά, όμως δεν είχε δώσει σημασία μέχρι την τρίτη μέρα, η οποία:
ήταν ακόμη χειρότερη. Ακούγονταν δυνατοί ήχοι χτυπημάτων και είχα την εντύπωση πως ένα ζώο στο μέγεθος σκύλου έτρεχε πανικόβλητο γύρω στο δωμάτιο. Όπως συνήθως η φασαρία σταμάτησε ξαφνικά με την πρώτη ακτίνα φωτός της ανατολής.
Δυστυχώς όμως, τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν. Οι περίεργοι ήχοι συνεχίζονταν για πολλές βραδιές μέχρι που η κατάσταση το πέμπτο σαββατοκύριακο ήταν τόσο αφόρητη, ώστε ζήτησα να μου δώσουν άλλο δωμάτιο. Να τι είχε συμβεί: ήταν μια όμορφη φεγγαρόλουστη νύχτα, χωρίς καθόλου άνεμο. Στο δωμάτιο ακούγονταν ψίθυροι, τριξίματα και κρότοι. Χτυπήματα από έξω διέτρεχαν τους τοίχους. Είχα την αίσθηση πως κάτι βρισκόταν δίπλα μου και άνοιξα τα μάτια μου. Εκεί στο πλευρό μου πάνω στο μαξιλάρι είδα το κεφάλι μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Το δεξί της μάτι με κοιτούσε ορθάνοιχτο. Το αριστερό μισό του προσώπου κάτω από το μάτι έλειπε. Η θέα ήταν τόσο ξαφνική και απρόσμενη, ώστε με μιας σηκώθηκα από το κρεβάτι, άναψα το κερί και πέρασα την υπόλοιπη νύχτα σε μια πολυθρόνα... Ήταν Δεκέμβριος του 1992 και ειχα παρει αποσπαση απ την μοναδα μου για το ΚΕΟΑΧ (Κεντρο Εκπαιδευσης Ορεινου Αγωνα Χιονοδρομων) που βρισκεται στον Ολυμπο.3 φορες την εβδομαδα,4 ατομα την φορα καναμε περιπολο στην περιοχη φτανοντας μεχρι το χωριο Ολυμπιαδα που βρισκετε στις προποδες του Ολυμπου.Διανυκτερευαμε εξω καθε φορα και παντα σε συγκεκριμενο σημειο ωστε να ειναι ευκολος ο εντοπισμος μας σε περιπτωση που τυχαινε κατι απροοπτο μιας και το χιονι ηταν πολυ και το κρυο επισης.Απ τις πρωτες φορες που πηρα μερος σε περιπολο παρατηρουσα το βραδυ μαζι και τα υπολοιπα παιδια που ημασταν μαζι ενα αχνο,πρασινο φως να φοσφωριζει μεσα στην ερημια,στην μεση του πουθενα.Φαινοταν αδυναμο αλλα ηταν καθαρο.Λιγο η νυχτα,λιγο η ερημια,λιγο το χιονι και οι συνθηκες εκει μας φοβιζαν απ το να παμε κοντα να δουμε τι ηταν.Το κουβεντιαζαμε και οταν γυρνουσαμε στην μοναδα και μας ειπαν και αλλο οτι το ειχαν παρατηρησει.Ενα βραδυ βραδυ μερικες μερες πριν τα Χριστουγεννα κι ενω ημασταν εξω,και μολις ειχαμε στησει την σκηνη για να διανυκτερευσουμε ειδαμε παλι το φως.Κατσαμε γυρω απ την φωτια και κουβεντιαζαμε για το τι μπορει να ειναι αυτο.Μερικες ωρες αργοτερα και ενω 2 απ τους 4 που ημασταν ειχαν κοιμηθει,εγω και ενα αλλο παιδι που ειχαμε μεινει και κουβεντιαζαμε ακουσαμε κατι σαν κλαμα,κατι σαν φωνη με παραπονο,κατι σαν αναμικτες φωνες γυναικιες και αντρικες μαζι.Η πρωτη κινηση ηταν να παρουμε τα οπλα μας και να ριξουμε τους φακους μας προς το μερος που υποθεταμε οτι ερχοταν ο ηχος αυτος.Τιποτα ομως.Κανενας δεν ηταν εκει. Ξυπνήσαμε και τους αλλους και αρχισαμε ολοι μαζι να ψαχνουμε παρ ολλο τον φοβο μας.Πιστευαμε οτι ισως καποιος απ τους πολλους εκδρομεις ειχε καποιο ατυχημα και καλουσε σε βοηθεια.Ειχε παει περιπου 4 το πρωι και αφου δεν βρηκαμε τιποτα γυρισαμε πισω στην σκηνη.Μετα απο λιγο παλι τα ιδια.Το φως,το κλαμα.Και ξαφνικα κατι σαν σκια,κατι σαν μαυρος αερας,κατι που οσο το θυμαμαι ανατριχιαζω περασε αναμεσα μας,κανοντας την φλογα της φωτιας μας να σβησει σχεδον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου